نباز امروز رو به خاطر دیروز

اگه می خوای از خوشبختی

جا نمونی هر روز!

  
نویسنده : عسل نصيری ; ساعت ۱:٥٠ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢٧ فروردین ،۱۳۸٦


 

در دالان تاریک خانه ات خزیده ای

و با چشمان پر ازکینه ات به من چشم دوخته ای

مگر جرم من جه بود جز شاد زیستن

حال آن هدیه خدا را هم ز من ربوده ای

اگر بخواهی باز هم خانه نشین خواهم شد

به شرط آنکه تو شوی صاحب دل آرام گرفته ای!

  
نویسنده : عسل نصيری ; ساعت ۱۱:٢٢ ‎ب.ظ روز شنبه ٢٥ فروردین ،۱۳۸٦


 

باز دوباره عاشق شدم

اما طعمش از همه ی عشقهایم ابلهانه تر است

حتی عشقهای دوران کودکی

پس کی زمان بالغ شدن می رسد

گویا فقط خداست که می داند!!!

  
نویسنده : عسل نصيری ; ساعت ٢:۱٢ ‎ق.ظ روز دوشنبه ٢٠ فروردین ،۱۳۸٦


 

!هوا پر از درده!        !رابطه ها چه سرده!       !دل آدما از آهن!       ! فضا فضای مرگه!

  
نویسنده : عسل نصيری ; ساعت ۱:۳٢ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢٤ اسفند ،۱۳۸٥


 

زندگی آب تنی کردن در حوضچه اکنون است

                                                     رخت ها را بکنیم آب در یک قدمی است

  
نویسنده : عسل نصيری ; ساعت ۱۱:٤۱ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٩ اسفند ،۱۳۸٥


 

در این دنیا باید نقش و وظایفمون رو بپذیریم

هر چه قدرم که دوست داشتنی نباشه

حتی اگه هیچ آدمی راضی به پذیرفتن اون نقش نباشه

با گله و شکایت فقط کارا سخت تر میشه

ما که می دونیم بالاخره این کارا رو دوش ماست

پس فقط سعی کنیم به روی خودمون نیاریم

که هیچ کس حاضر نیست جای ما باشه حتی واسه یه روز!

  
نویسنده : عسل نصيری ; ساعت ۱۱:۱۸ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱۳ اسفند ،۱۳۸٥


 

زندگی سخته سخت ترش نکن

با اشکات این بارونو تند ترش نکن

با اخمات راه رو  نا هموارتر می کنی

با فریادت زلزله رو صدا نکن

با مشتات کوه رو به جنگ می طلبی

با نگات هر چی بلاست رو ازخدا طلب نکن

با لبخند این زندگی رو مهربونترش بکن

با دعات واسه همه اومدن اونو نزدیکترش بکن!

  
نویسنده : عسل نصيری ; ساعت ۱٢:۳٦ ‎ب.ظ روز یکشنبه ۱۳ اسفند ،۱۳۸٥


 

در اینجا که به هر جا می نگرم جز سیا هی چیزی نیست

چگونه به من می گویی

به آن نقطه نور کوچکی که حتی وجود خارجی ندارد دل خوش کنم

تا کی خود را به چیزهای پوچ نوید دهم

که زندگیم تبدیل شد به پوچستانی

که حتی دیگر یک سراب سرسبز محض دل خوشی در آن نیست

گاه  بس که سیاهی خفقان آور میشود

با خود می اندیشم این همه سیاهی ممکن نیست

شاید این منم که کور شده ام......!

  
نویسنده : عسل نصيری ; ساعت ۱۱:٥٤ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٢ اسفند ،۱۳۸٥


 

تو رنگای دنیای ما سفید کجاست سیاه کجا؟

  
نویسنده : عسل نصيری ; ساعت ۸:٤٧ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٩ اسفند ،۱۳۸٥


 

در فراغت روز شماری میکنم

در امید لحظه ی با شکوه آمدنت می سوزم

در انتظارت روز ها را روی دیوار اتاقم چوب خط میکنم

گاه بس روزها کشنده و طولانی می شوند

که فکر می کنم شاید به جای روزها ثانیه ها را می شمارم!

  
نویسنده : عسل نصيری ; ساعت ٧:٥٤ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ۱ اسفند ،۱۳۸٥


 

تا توانی در جهان ساده و تک رنگ باش
                                                         فرش چون هزار رنگ گردد زير پا اندازنش

 

نگید اگه تک رنگ باشم دیگه پیش این هزار رنگان جلوه ای نخواهم داشت

چون هر آدمی یه روزی از شلوغی خسته میشه و به یه چیز ساده پناه میبره

همه قبول داریم که ممکنه تو یه برهه از زمان چیزای شلوغ مد شه

 اما یه چیز ساده همیشه به دل میشینه!!

  
نویسنده : عسل نصيری ; ساعت ٤:٥٢ ‎ب.ظ روز یکشنبه ٢٩ بهمن ،۱۳۸٥


 

سلاخی می گریست

به قناری کوچکی دلباخته بود!!!

  
نویسنده : عسل نصيری ; ساعت ۸:۳۱ ‎ب.ظ روز شنبه ٢۸ بهمن ،۱۳۸٥


 

سلام!

امشب خیلی دلم گرقته دیگه نمی خواستم جز شعر و متن اینجا چیزی بنویسم!

تا حالا شده حسی جز تنفر نداشته باشی حتی نسبت به اونی که همیشه عاشقش بودی!

دلم میخواد از اینجا برم....

اما کجا که هر جا برم آسمان همین رنگ است و در دیوار بوی نفرت می دهد....

حالم از همه ی آدمهایی که میشناسم به هم میخوره.......

وقتی همه ی اطرافینت به فکر منافع خودشونن چرا تو باید به پاشون بمونی؟

چون جایی نداری.این تنها دلیل که بازم به موندن ادامه میدی!!!

  
نویسنده : عسل نصيری ; ساعت ۱٠:٠٩ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٢٦ بهمن ،۱۳۸٥


 

 خدا زن را در پهلوی چپ مرد آفريد

 نه از سر او تا فرمانروای او باشد

 نه از پای او تا لگد کوب اميال او گردد

بلکه از پهلوی او تا برابر او باشد و از زير بازوی او

تا مورد حمايت او باشد و از نزديکترين نقطه به قلب او تا معشوق و محبوب او باشد..!!

  
نویسنده : عسل نصيری ; ساعت ۸:۱٤ ‎ب.ظ روز جمعه ۱۳ بهمن ،۱۳۸٥


 

اگر تمام شب را به خاطر از دست دادن خورشید گریه کنی

لذت دیدن ستارگان را نیز از دست خواهی داد!

                                                                       "شکسپیر"

  
نویسنده : عسل نصيری ; ساعت ٧:٥٤ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٢ بهمن ،۱۳۸٥


 

به قاصدک بگو بیاید.همین حالا بیاید

به او بگو حالا که پاها توان یاری ندارند

تو پاهای ما باش و ما را به دور دست ها ببر

به جایی که مردمانش به معجزه معتقد

و به الهام دل بسته باشن

و هوایی برای راحت نفس کشیدن

و دریایی تا به جای افکارت در آن غوطه ور شوی

تا رسیدن روز موعود و آمدن ناجی!

  
نویسنده : عسل نصيری ; ساعت ٥:٥٧ ‎ب.ظ روز جمعه ٦ بهمن ،۱۳۸٥


 

از خودم بدم میاد بیشتر از همیشه

دیگه نمی دونم عاقبتم چی میشه

ارزشی نداره دیگه آینده. وقتی نفهمیدی هیچی از گذشته

تو مثل یه عکس ثابت می مونی

پس اگه می خوای عوض شه آینده.

قابت رو بشکن

داد بزن خدافظ گذشته!!!

  
نویسنده : عسل نصيری ; ساعت ۱۱:۱٠ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ٥ بهمن ،۱۳۸٥


 

نمیدانم در هنگام شکافتن پیله ام چه خطایی رخ داد

که هیچ از خاطرات ابریشمی آن روزها به یادم نیست

و اکنون چیزی نیستم جز پروانه ای با ظاهری زیبا

اما دلی غمگین . که در حسرت کرم بودن می سوزم!

شاید آن روزها که نهایت. خوشی. خوردن برگ توت بود و ترست از گنجشکها

طلایی ترین روزهایت بود ولی تو

برای پروانه شدن لحظه شماری می کردی!

اما حالا دیگر زیباترین گلها برایت لذت جندانی ندارند

جون دلت هوای آن روزها را کرده!!!

  
نویسنده : عسل نصيری ; ساعت ٥:٤٦ ‎ب.ظ روز چهارشنبه ٤ بهمن ،۱۳۸٥


 

سلام!!!

فقط دلم می خواست یه چیزی بنویسم ولی الان که فکر میکنم چیزی برای گفتن ندارم!!!

 

                                                                                                      !!فعلا!!

  
نویسنده : عسل نصيری ; ساعت ۱٢:٠٧ ‎ق.ظ روز پنجشنبه ٢٧ مهر ،۱۳۸٥


 

سلام!!!

اميدوارم که حال همه خوب باشه.

من حوصله ام خيلی سر رفته. حرف خاصی هم برای زدن ندارم. هيچ کسم نيست

باهاش حرف بزنم

اه ظهر جمعه هم که تو سر سگ بزنی بيرون نميره چه برسه به من!!!

البته دور از جون خودم و خودتون

خلاصه که زندگی بدی شده امتحان ها نزديکه ولی ما حس درس خوندن نداريم.

زيادی چرت و پرت گفتم........

 

                                                                                                  فعلا

  
نویسنده : عسل نصيری ; ساعت ۱:٥٢ ‎ب.ظ روز جمعه ۱٩ خرداد ،۱۳۸٥